قفس چکاوک به قلم زهرا خزائی
پارت صد و شصت و هفتم :
حسرت!
سالها حسرت کشیده بود.
ولی الان داشتم در چشمان ابیاش میدیدم.
خودم دیده بودم این کودک چطور بیمادر مانده بود.
از دست دایهها و خدمتکارها زنده مانده بود!
بعد بیمحبتی میکردم!
شاید اسمم عوض میشد ولی روحم چه؟!
_اره عزیزم...
میخوای داداشتو ببینی؟!
_دیدمش!
برای بلبل زبانیاش چه میگفتم؟!
گونهام را خاراندم و بعد اینکه اهورا را روی تخت گذاشتÙ
لطفا صبر کنید...
