قفس چکاوک به قلم زهرا خزائی
پارت صد و پنجاه و نهم :
از گوشه‌ی چشمم خیره به مردی بودم که نگاهش به بیرون بود.
میگفت جبران میکند.
به شرافتش هم قسم میخورد، اه عمیقی کشیدم و سرم را به سینه‌اش تکیه دادم.
_هرچقدر من زجر کشیدم یک دهمش برای تو بود چکاوک.
بچم!
بچه‌ی چند ماهه‌ام تو تب میسوخت.
تا صبح تو خودش میپیچید و مادرش رو میخواست ولی من چیزی نداشتم بهش بگم.
آبروم بالای چوب رفت..
خودم همه اش را میدانستم.
من درد
لطفا صبر کنید...
