قفس چکاوک به قلم زهرا خزائی
پارت صد و پنجاه و ششم :
با معصومیت بچه‌گانه‌اش خیره‌ام شد، چشم‌هایش قرمز شده بود همین دلم را اتش میزد.
دست‌های خودم نا نداشت.
جگر گوشه‌ام را خودم همین جا رسانده بودم ولی همین کودک دار ندار همان زن بود.
لب‌هایم را به پیشانی‌اش چسباندم و چشم بستم.
دلم خون گریه میکرد.
برای دخترکی که به یکباره شده بود دار و ندارم و چیزی به جز دردسر و درد نداشتم برایش.
هق بچه‌گانه‌ای زد و زار زار گریه ک
لطفا صبر کنید...
