حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هشتاد و دوم :
وصال لبان خشکیده اش را تر کرد و شرح ماجرا گفت. قلم به تندی در دست فرجام حرکت کرد. با خصم و کینه مینوشت. ضربه ای به در خورد و اجازۀ ورود داد. سرباز سینی به دست وارد شد.
گردنش را صاف کرد و قبل پا جفت کردن به احترام، فرجام دست بالا گرفت: لازم نیست. بذارش رو میز.
_ اطاعت قربان.
همین مانده بود با لیوان های لبالب از چای احترام بگذارد و تمام چای در سینی بریزد. سرباز لیوان اول را برای او و
لطفا صبر کنید...
