حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هشتاد و یک :
فرجام با جدیت و چشمانی خونبار گفت: تقلا نکن. نمی ذارم بری.
لهراسب پوزخند زد: کور خوندی آقا پلیسه. قبل رسیدن همکارات، آدم من می رسه که ببرتم یه جای امن. اون وقت تو می مونی و دوتا اسلحه، من می مونم و این خوشگله. تصمیم با خودته؟ می ری کنار یا بزنم؟
تحرک لهراسب و سپر شدن وصال، تمرکز شلیکش را می ربود. امکان داشت به وصال آسیب بزند. نمی توانست کنار بکشد و سهل و ساده اجازۀ فرار بدهد.
آن سو

لطفا صبر کنید...

م.ر
0آخه چقدر تلخ داستان افتخار تمام شد قربانی