پارت صد و هشتاد :

نگاهش که می‌کنم، مى‌گوید: ممنونم واسه همه‌چى. می‌دونى... دلم مى‌خواست همه‌چى یه‌جور دیگه بود.
لحنش غم دارد. دلیلش را نمى‌دانم اما مرا هم غمگین مى‌کند.
ــ خیلى خوب بود که نیکان می‌تونست واسه همیشه تو رو داشته باشه. از ته دلم می‌گم.
جمله‌ى آخرش شبیه این است که بگوید: اما نمی‌شه.
و باعث مى‌شود قلبم ضربان بگیرد. ماهرخ زودتر از من از اتاق بیرون مى‌رود اما من هنوز نشسته‌اÙ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۷۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • مریم

    1

    واقعا امیر محمد انسان نیست چطور ممکنه آدم اینقدر پست و رذل باشه

    ۹ ماه پیش
  • ونوس

    0

    ممنون نویسنده عزیز. من هر روز به عشق خوندن رمان شما این برنامه رو باز میکنم .

    ۹ ماه پیش
  • لیلی

    3

    قلبم گرفت چقد خانواده ی بیشعورین اینا!!

    ۱ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️