بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و نود و هفتم :
فصل۲۱
روی تخت دراز کشیده بود و هنذفری توی گوشش! سرکی توی اتاق کشید و نگاهش کرد. حتی دوست نداشت او آهنگ‌هایش را گوش کند. اما می‌دانست چه شعری را مدام با خودش زمزمه می‌کند. راه می‌رفت و به مغز خودش نوک می‌زد و مدام آن ترانه را همراه امیرطاها زیر لب تکرار می‌کرد:
"مثل باد سرد پائیز
غم لعنتی به من زد
حتی باغبون نفهمید
که چه آفتی به من زد
رگ و ریشه‌هام سیاه شد
لطفا صبر کنید...
