بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و نود و پنجم :
چیزی نگفته بود که علی‌رضا از سکوتش استفاده کرد. با لحنی عجیب‌تر از قبل ادامه داد:
-دیگه مرزی بین منِ مُرده با تو که همیشه برام زنده بودی، نیست!
به سینه‌ی خودش زد و افزود:
-ببین! دارم نفس می‌کشم.
دلش می‌خواست ته کشتی را سوراخ کند و به آب بزند:
-انگار حالت خوب نیس.
-اتفاقا بهتر از همیشه‌ام.
-پس جوِ امشب گرفتت.
-من آدم جوگیری نیستم. سالهاست میام هالوین.
-سرگش
لطفا صبر کنید...
