ماه زخمی به قلم روژان کاردان
پارت صد و شانزده :
با اخم بهش زل زدم و گفتم: «دست از سرم برمیداری؟ تا کی میخوای مسخره بازی دربیاری، پندار؟»
اخماش درهم شد و جواب داد: «فکر میکنی اگر برگردی روستا، همه با آغوش باز منتظرتن؟ نه، سایه تو با تیر میزنن، اما کسی جرات نمیکنه به زن خان روستا حتی نگاه چپ بندازه.»
اخم کرد و حرفش برای منی که توی اون روستا خوب درد و ناتوانی رو چشیده بودم، مثل حقیقتی تلخ نشست. میفهمیدم که حرفش حقه.
رفت Ø
مطالعهی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۸۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
میتی
0بهش اعتماد نکن
۴ ماه پیشعسل
0مهوا جان زیادی تو هر کاری عجله میکنی اول فکر کن بعد راه درست و انتخاب کن
۹ ماه پیشالناز
0وای بازم اون روستای نفرین شدهههه😣😣😣😣
۹ ماه پیشa
0من اگر جای مهوا بودم هرگز خطای پندار رو نمی بخشیدم حتی حسمم به طور کامل نسبت بهش نابود می شد
۱۰ ماه پیشافسون
0همیشه اونچه میبینی همه واقیت نیست صبر داشته باش اما با اقتدار قدم بردار نه ترس
۱۰ ماه پیشمرضیه بهترک
0به دنبال عشق برو 😉
۱۰ ماه پیشیاسمن
0فکر کردن به تصمیمات خیلی توی آینده تاثیر داره🫠
۱۰ ماه پیش
روژان کاردان | نویسنده رمان
دقیقا👌
۱۰ ماه پیشای ناز
0سرگرم کنندس👍🏻
۱۰ ماه پیشم
2به نظرم مهوا همیشه تصمیماش عجولانست،در مورد پندارم اشتباه کرد،باید میذاشت توضیح بده بجای اون آبروریزی سر عقد🙏
۱ سال پیشآمنه
3امیدوارم خبرها واتفاقات خوبی براشون بیفته پارت عالی خوش بدرخشی
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...

زری.
0هیچوقت بیگدار به آب نزن