اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت سیزده :
وارد اتاق خدمتکارها شد و بیدرنگ در را بست. با شتاب سراغ بقچه رفت، اولین پیراهن گلدار بنفش را بیرون کشید و پوشید. چارقد سفیدی هم روی سرش انداخت و با عجله زیر گلویش گره زد.
چشمش سمت در اتاق رفت.
ناخنهایش را جوید و بیهدف راه رفت. نمیدانست باید چه کند. داشت به یک راه حل برای خلاصی از این وضعیت فکر میکرد.
مدتی گذشت.
تا ابد نمیتوانست در آن اتاق بماند و از زیر کار فرار کند
لطفا صبر کنید...
