خنا به قلم حنانه بامیری
پارت پنجاه و چهارم :
***
به خانه که رسیدم، هوای دم غروب مه گرفته بود؛ انگار هرچه سبزه و علف و خاک و بوی ادویه و دود و خاطرۀ راه در مشامم لانه کرده بود.
هنوز باروت خشم ازم دور نشده بود. تا خود خانه اندیشیده بودم؛ به نگاه پر عشق رخشا، به خنده‌های مستانۀ کوهیار، به برگشتنم که می‌توانست هر چه پل از حریم میانمان بود، بشکند.
خانۀ سردار همیشه بی‌نظم بود؛ اما خودش خشت‌به‌خشتِ تن این خانه بود. پنجره‌ها نی
لطفا صبر کنید...
فاطیما
0هرچقدر از قشنگی و روان بودن این رمان بگم کم گفتم خداقوت و احسنت به شما نویسنده خوش قلم