اشک های ماه به قلم حانیه باصری

پارت سوم :

اخم‌های ماه چهره درهم شد و گفت:
- شما مگه خودت همیشه نمیگی آدم نباید کفر بگه و ناشکری کنه؟ شیطونو لعنت کن بابا.
دست مرد مشت شد و زیر لب «استغفرالله» گفت. درمانده به او نگاه کرد و گفت:
- من چطوری بفرستمت کارگری؟ پیش آدمایی که نمیدونم کی ان، اصلا مسلمونن؟ خدا پیغمبر سرشون میشه؟ دختر جوَون منو اذیت نکنن یه وقت.
صدای مردانه‌اش در گلو شکست و خاموش شد. چروک‌های نامنظم پیشانی‌اش درهم رفت و دستش را روی چشم‌هایش گذاشت.
- خدا لعنت کنه احمد رو!
با شنیدن اسم احمد؛ اخم‌های ماه چهره هم درهم شد. دوست نداشت درباره آن نامرد حرف بزند.
بلند شد و نزدیک پدر رفت. از زمانی که از کار افتاده شده بود دل نازک هم شده بود. دائم به خدا گله و شکایت می‌کرد یا به احمد لعنت می‌فرستاد.
کنارش نشست و با دلسوزی گفت:
- شما رو به خدا گریه نکن. دم رفتنی دلم آشوب میشه اینجوری می‌کنی.
دستش را به گرمی گرفت. مرد با بی‌قراری گفت:
- اصلا پشیمون شدم. نمیخوام بری دختر.
- باز دوباره شروع نکنید بابا. شما که وضعیتتون اینه، مامان هم که نمیتونه کار کنه.
- تا الان چجوری سر کردیم؟ از این به بعدشم خدا بزرگه.
- تا الانم که سر کردیم به لطف شیر اون گاو حیوونی بوده که الان مریض شده. چند صباح دیگه اونم میمیره بیچاره میشیم. بعدم مگه فقط خورد و خوراکه؟ لباس نمیخوایم؟ بچه‌ها دفتر دستک نميخوان برای مدرسه؟ شما صبر کن من یک سال میرم شهر کار می‌کنم پول درمیارم. تا اون موقع شما هم خوب میشی.
- نه یک سال زیاده. نمیذارم زیاد بمونی. من تا بتونم از جام بلند شم خودم میام شهر پی ات.
ماه چهره به غرور پدرش لبخندی زد و آرام گفت:
- باشه. شما خوب شید هر وقت خواستید بیاید دنبالم.
دست ماه چهره را محکم‌تر از قبل فشرد و با دل آشوبه‌ای که نمی‌دانست دلیلش چیست به دستان ظریف و روشن دخترک خیره ماند.
ماه چهره واقعا به زیبایی ماه بود. وقتی به دنیا آمد، همچون ماه روشن و دلربا بود. مامایی که او را بدنیا آورد، زنی شهری بود. شغلش اين نبود. روزی که طلعت درد زایمان گرفت، او برای کاری به روستا رفته بود و اتفاقی سر راهش قرار گرفته بود.
زن شهری تا چشمش به صورت‌ مهتابی نوزاد با آن چشم‌های گیرا و مژه های بلند افتاد اولین چیزی که گفت این بود: «اسم این دختر زیبا رو ماه چهره بذارید چون مثل ماهه»
خود طلعت می‌گفت تا این اسم را از زبان زن شنید بلافاصله قبول کرد. چون آن زن، جان او و نوزادش را نجات داده بود. اما در دلش چیز دیگری می‌گذشت.
زن شهری زیبا و نجیب‌زاده بوده. طلعت امید داشت با انتخاب اسم ماه چهره به توصیه زن، در آینده دخترش زنی زیبا و با سواد همچون او شود.
دریغ از آن که لحظه‌ای به عقلش نرسید جبر جغرافیایی بی‌رحمانه چه بر سر سرنوشت انسان‌ها می آورد. زن اصیل زاده شهری کجا و ماه چهره رعیت زاده بینوا کجا!
ماه چهره از اتاق خارج شد و همین که درب را بست صدای طلعت توجهش را جلب کرد.
- ای خدا مرگم!
متعجب حرکات مادرش را زیر نظر گرفت. به زمین اشاره کرد و گفت:
- خلیل پاسبان تسبیحش و جا گذاشته.
نگاهش سمت جایی رفت که چند دقیقه پیش خلیل نشسته بود.
تسبیحی آبی لاجوردی با دانه های فیروزه روی زمین افتاده بود. خلیل موقع حرف زدن عادت داشت آن را بین انگشتانش بچرخاند و دانه هایش را یکی درمیان رد کند.
طلعت سریعا خم شد و تسبیح را برداشت:
- ماه چهره مادر، بیا اینو سریع ببر بده بهش. هنوز خیلی دور نشده.
ماه چهره تسبیح را از او گرفت و به سمت در رفت. چادر سفیدش را از روی جا لباسی دم در چنگ زد و روی سرش انداخت.
بادی ملايم وزید و انتهای چادر سفید روی هوا حرکت کرد.
با قدم‌های سریع خودش را به در حیاط رساند. در چوبی آبی رنگ حیاط را باز کرد و سرش را از بین در بیرون برد.
- آقا خلیل؟
به کوچه چشم دوخت. به آن دیوارهای کاهگلی و در چوبی کوچکِ خانه رو به رو.
انتها و ابتدای کوچه را از زیر نظر گذراند و دریافت که خلیل رفته است. چادرش را جلوتر کشید. تسبیح را توی مشتش نگه داشت و قدمی جلو گذاشت. در حیاط را آهسته بست و به سمت ابتدای کوچه به راه افتاد. به خیالش شاید خلیل خیلی دور نشده‌ باشد.
هنوز چند قدمی جلوتر نرفته بود که صدای ضعیف حرف زدن از بیرون کوچه توجهش را جلب کرد.