پارت پنجاه :

با تمام افکاری که در ذهنم پرسه می‌زد، شبیه سایه‌ای هراسان بودم که می‌رفتم سمت آن ماشین قد برافراشته و غریبه؛ چراغ‌هایش انگار بیشتر از ستارۀ شب شهرم روشن بودند.
شیشۀ ماشین آرام پایین رفت. شهرزاد نشسته بود پشت رُل و دست به فرمان.
نفس گرفتم و با لبخندی شکستنی گفتم:
- اتول نو مبارک!
تلخی بی‌صدا روی لبش نشست. در انعکاس نور خورشید دندان‌هایش پیداتر شد.
- عاریه ست دامون. حتÛ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۲ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۳۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • فاطیما

    0

    بیشتر دلم برای دامون و ورنا میسوزه بنظرم دوست داشتنی ترین شخصیت ها هستند و این حقشون نبود🥲

    ۱ سال پیش
  • حنانه بامیری | نویسنده رمان

    در آینده اتفاقاتی می‌افته که نظرتون عوض می‌شه (:

    ۱ سال پیش
  • اکرم بانو

    1

    نمیدونم دلم واسه رخشابسوزه یانه،باشهادت دروغش ازچشمم افتاد

    ۱ سال پیش
  • حنانه بامیری | نویسنده رمان

    ولی گناهه

    ۱ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️