آلوده به ابلیس به قلم آوا موسوی

پارت دوم :

نگاه زن چرخید و این‌بار مرا نشانه گرفت. محکم سینا را پس زد و سست و بی‌تعادل از جا برخاست. گامی به سمتم برداشت و انگشت لرزانش را به طرفم نشانه گرفت.
_ ت... توی عوضی... تو دیگه چه آشغالی هستی آخه؟
مردمک‌هایم گشاد شدند و به سختی نفس بریده‌بریده‌ای کشیدم.
_ ن... نه... من...
زن دستش را به سرش گرفت و لحظه‌ای چشمانش را بست، تعادل نداشت و خون سرش هنوز هم روی صورت و لباسش می‌ریخت. لب‌هایم را به هم زدم و این‌بار بغض گلویم را در صدای مرتعش و لرزانم ریختم.
_ اون... اون گفت من تنها زن زندگیشم. من... من نمی‌دونستم...
پلکش پرید. به قدری شوکه شد که حتی صدای نفس‌هایش هم شنیده نمی‌شد. در زیر آن ویرانه‌ها قلبش را دیدم که تکه‌هایش از هم پاشید. به گمانم او چیزی فراتر از شکست را تجربه کرد.
کُند و به سختی به سمت سینا چرخید. سینا با چهره‌ای برافروخته و چشمانی که از درونشان وحشت می‌بارید، نگاهش را میان ما می‌چرخاند. گامی به سمت زن برداشت و دستش را به سمتش دراز کرد.
_ نه... به خدا...
این‌بار در صدای زن حتی دیگر نفرت هم نبود؛ اما بغض لانه‌کرده در گلویش را به خوبی شنیدم.
_ خفه شو آشغال. خفه شو کثافت. پس من چی بودم؟
سینا مبهوت سرش را به طرفین تکان داد. از شدت دستپاچگی به لکنت افتاده بوده.
_ سولی به جون خودت...
صدای جیغ زن و هجوم بردنش به سمت سینا با سقوط من بر روی زمین هم‌زمان شد. گوشه دیوار نشستم و در خود جمع شدم. راستش حتی دیگر نمی‌خواستم بشنوم که چه می‌گویند. صدای جیغ‌هایش در گوشم اکو و تصویر پیش‌رویم هر لحظه بیشتر تار می‎شد. پلک محکمی زدم تا دیدم شفاف شود و دوباره دیدمشان. سینا در حالی که هر دو دست زن را گرفته بود، سعی می‌کرد توضیح دهد. دختر به گریه افتاد؛ اما هنوز هم جیغ می‌زد.
_ عوضی آشغال! من چی بودم؟ تو نبودی که پاشنه در خونمون رو کنده بودی؟ یادت رفته چه‌جوری دنبال بابام موس موس می‎کردی؟
باید چه می‌کردم؟ باید چه می‌گفتم؟ مغزم خاموش بود و فقط یک نجوای ضعیف را از او می‌شنیدم که می‌گفت: مردی که دوستش داشتی، یک مرد متأهل است و بارها وقیحانه از عشق برایت سروده!
اصلا هنوز هم نمی‎دانستم چه شد. امروز خودم را در آغوش سینا یافته بودم. لبخند به لب با هم از شکلات‌های روی میزش خورده بودیم و او از عشق زیر گوشم نجوا کرده بود. میان بوسه‌هایش گفته بود که تمامِ من از آن اوست و قلبم حتی فرصت نکرد که برای جمله‌اش بلرزد، چرا که طوفان آمد. زنی را پیش‌روی خود دیدم که سیلی محکمش برق از سرم پراند. همان لحظه بود که فهمیدم هر آن‌چه که سینا به من داده را باید رها کنم، چرا که از اول هم چیزی مال من نبوده.
زن جیغ زد، ناسزا گفت و حتی مرا کتک زد و در نهایت وقتی که سینا سعی داشت او را از من جدا کند، تعادلش را از دست داد و با سر زمین خورد. با دیدن خون روی صورتش، تازه آن‌وقت بود که به خود آمدم و نهایت فاجعه را فهمیدم. من ناخواسته آلوده به خیانت یک مرد متأهل شده بودم. تبدیل به گناه‌کار بی‌گناهی شده بودم که فقط لایق ترحم بود. خواسته و ناخواسته، من اکنون ابلیس زندگی از هم پاشیده این زن بودم.
اعصاب مغزی‌ام یکی‌یکی می‌سوختند و در لحظات آخر فقط فرمان فرار را به پاهایم مخابره کردند. دستانم را روی زمین فشردم و از جا بلند شدم. صدای زن تبدیل به هق‌هقی بریده‌بریده شده بود.
_ من... به خاطر تو از همه چیز گذشتم. بابام از خودش طردم کرد؛ ولی بازم پات موندم.
از روی مبل اداری داخل دفتر کیفم را چنگ زدم که نگاه هر دو نفرشان به سمت من چرخید. نگاه سینا میان ما در گردش بود. بین منی که نفس بریده و سرگشته نگاهشان می‌کردم و منتظر بودم تا بشنوم همه این‌ها یک شوخی بی‌معنیست و آن زنی که تمام پیکرش می‌لرزید و از شدت بغض و درد دیگر حتی صدایش در نمی‌آمد.
دیگر حتی اشکی برای ریختن نداشتم. خالیِ خالی، درست مانند یک حباب که هر لحظه ممکن بود عمرش به پایان برسد.
_ گناه من چی بود؟ چرا این کارو کردی؟
نگاه سینا مستقیم به چشمانم گره خورد و نامم را بریده‌بریده هجا کرد. گامی به عقب برداشتم که زن دوباره به سمتم خیز برداشت.
_ خفه شو آشغال دوزاری! خفه شو هرزه! اصلا روت می‌شه حرف بزنی؟
قبل از این‌که دستش به موهایم برسد، سینا از پشت دست‌هایش را دور شکمش حلقه کرد و او را به سمت عقب کشید. انگار که هوشیاری‌اش نسبت به قبل بیشتر شده بود. همان‌طور که تقلا می‌کرد از دست سینا رها شود، با نفرت گفت:
_ من خوب امثال تو رو می‎شناسم. بوی پول به دماغت خورده ولگرد حرومی؟ به همین خیال باش! بدبختت می‌کنم.
نگاهم به سینا بود. تمام نگاهم به اویی بود که فقط انتظار اندکی مردانگی از او داشتم و چه انتظار بی‌جایی بود که منتظر بودم خودش بگوید که من هم یک قربانی گناه‌کار بیش نیستم. انتظار بی‌جایی بود که دلم می‌خواست از من و شرافتم دفاع کند و بگوید اگر زن پیش‌رویم سوخته و خاکستر شده، حال من هم دست کمی از او ندارد.
او هنوز داشت ناسزا می‌گفت و با تمام توانش من را زیر بار جملاتش حقیرتر می‌کرد؛ اما با این‌حال، من هنوز هم آن ویرانه را می‌دیدم. او درد خود را این‌چنین تسکین می‌داد.
در نظر او، این من بودم که شوهر سر به راه و عاشقش را از راه به در کرده بودم. این من بودم که بازی داده بودم. این من بودم که چشمم به دنبال شوهرش بود!
بالاخره صدایی به زور از حنجره‌ام بیرون آمد. به میان نطق غرایش پریدم و با صدایی که از ته چاه در می‌آمد، به زور گفتم:
_ آره خانم، تو راست می‌گی. گناه من این بود که عاشق مردی شدم که فکر می‌کردم من آدم اول زندگیش‌ام؛ ولی نمی‌دونستم قراره وسط زندگی یکی دیگه باشم.
نفسی گرفتم و با نگاهی خیس به سختی ادامه دادم:
_ آره، تقصیر من بود که ساده و احمق بودم.
قطره‌های داغ اشک از چشمم پایین ریختند و من هم تلاشی برای پاک‌کردنشان نمی‌کردم. او نیز حالتی مشابه من داشت. اشک‌های او هم پا به پای من بر روی صورت برافروخته‌اش می‌غلتیدند.
_ من دختر بدی نیستم. من نمی‌خواستم بیام وسط زندگیت. من... من... آدم بدی نیستم.
حالت نگاهش عوض شد و در کنار آن کینه و خشم مهارنشدنی، رگه‌هایی از دلسوزی را دیدم. مگر چه‌قدر وضعیتم اسف‌بار بود که حتی زنی که من را به چشم عامل خانه‌خراب‌کن زندگی‌اش می‌دید، دلش برایم به رحم آمده بود؟
علی‌رغم میلم، صدای شکسته و غمگینم باز هم لرزید.
_ من... من متاسفم... می‌دونم ازم متنفری؛ ولی من...
دیگر نتوانستم ادامه دهم. تمام آن‌چه که باید می‎گفتم را گفته بودم. من، تمامِ خودم را این‌جا از دست داده بودم، پس دیگر حرفی برای گفتن نمانده بود. دستم را جلوی دهانم گرفتم تا صدای هق‌هقم بلند نشود و از اتاق بیرون دویدم.
بدون توجه به نگاه مبهوت و کنجکاو منشی از مطب بیرون زدم. با سرعت از پله‌ها پایین رفتم و شالم را تا روی ابروهایم پایین کشیدم. در آن وقت روز خیابان‌ها خلوت بود و صدای گریه‌ام سکوت خیابان را می‌شکست. همیشه می‌گفتند مظلومانه و پر سوز گریه می‌کنم، شاید چون هیچ‌گاه دستی نداشتم تا اشک‌هایم را پاک کند!
قدم‌زنان و پا کشان خیابان‌ها را بالا و پایین کردم تا ذهنم کمی آرام بگیرد. اتفاقی نیفتاده بود که!
فقط یک زندگی خراب شده بود و مسببش من بودم، مّن!