خنا به قلم حنانه بامیری
پارت چهل و چهارم :
با قدم‌های سنگین به سمت احتشام رفتم. تنها صدای پررنگ در راهروی خفۀ شفاخانه صدای گیوه‌هایم بود.
احتشام بلندبالا ایستاده بود کنار ماشین پیکان. سیگار نصفه‌اش را لای دو انگشت پینه‌بسته‌اش می‌مالید. نگاه سنگینی دوخت به صورتم ولوله‌ای میان چشم‌هایش به پا بود. نه رفاقت، نه دشمنی، یک چیز سرد و خاموش.
نزدیک شدم؛ انگار هوای اطرافم را کشیده بودند و وزن دنیا افتاده بود روی شانۀ من.
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
1ممکنه کوهیار بخاطر رخشا این کارو کرده باشه وبخواد خودکشی ورناروبندازه گردن دامون؟