خنا به قلم حنانه بامیری
پارت چهل و پنجم :
***
با درد از هوش می‌رفتم و از درد به هوش می‌شدم؛ بدنم خمیر کبودی و سوزش بود؛ روحم خالی و بی‌پناه همچون دهکده‌ای که برف ناوقت بر زیتونش نشسته. گویی تکه‌ای تن گم شده بود میان توده‌ای خون و زخم و آنچه از من مانده بود، فقط نفس‌های کوتاه شرم بود؛ شرم برای کار نکرده و گناه نچشیده.
پلک گشودم؛ با نیروی زخمی که رمقش ته کشیده بود.
مه راستای سوله را پر کرده بود؛ دودی خاکستری لابه‌لای
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
1گفته بودم باردوم خاستگاریش بی مورد بود...حالاخوبش شد؟