حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هفتاد :
صدرا سرش را تا گردن زیر آب برد و عصب های آتش گرفته اش را خاموش کرد. فریبا شیر آب را بست: نکن این طور. می چایی!
انگشتان شست و اشارۀ صدرا ابروهای خیسش را طی کرد. تیرگی چشمانش که بهسان زغال گداخته بود، سوی حشمت چرخید. لحنش خفه بود و عصبی؛ محض حفظ همان دو مثقال آبروی باقی مانده نمی توانست فریاد سر دهد و گلویش از حجم عظیم حرص و کاهش صدا به درد آمد: به
درک! به جهنم! بمیرم راحت شم از دستش! ای
لطفا صبر کنید...
