حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هفتاد و یک :
ابروهایش متفکرانه درهم شد. با شنیدن " ای وای " نگران مادرش دیگر تعلل نکرد و عجول وارد اتاق شد. همگی با چشمان حیرت زده و نگران به او خیره شدند. با لبخندی وسیع سر خم کرد و پیش رفت: سلام عرض می کنم خدمت همگی. جمع تون جمع بود فقط گل تون کم بود که شرفیاب شدم.
یکایک لیوان های حاوی شربت پرتقال را همراه ظرف شیرینی روی عسلی طویل گذاشت و سر جانب حامی چرخاند و نگاه بر صورت رنگ پریده اش گرداند: چه بی خبØ
لطفا صبر کنید...
