حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و شصت و نهم :
صدرا اخم کرد و متمسخر گفت: آره عین ده دوازده بار قبل که ترک کردی! هر دفعه فقط لاف می زنی، به عمل می رسه جا می زنی.
با اتمام حرفش، صدای خشونت بار و ناآشنایی فریاد زد: کجا در می ری حشمت مفنگی؟ مادر نزاییده اونی رو که بتونه سر قباد کلاه بذاره.
حشمت بی رنگ تر شد و لرزشش عیان. صدرا اخم آلودتر از پیش و متعجب سر از قاب در بیرون برد. جوانک دراز و بد قواره ای، برق چاقوی در دستش را زیر نور آفتاب عص
لطفا صبر کنید...
