پارت صد و هفتم :
نور چراغهای جرثقیل در آخرین لایههای تاریکی شب فرو میرفت و راه میگشود به سحری که بسیار نزدیک بود. برایش راه باز کردند. جرثقیل آرام و آهسته پای کوه ایستاد. به جرثقیل یک محفظۀ چهارگوش آویزان بود چون دکتر ایراندوست تأکید کرده بود برای بالابردن چندین نفر جرثقیل لازم دارند و باید موارد ایمنی را در نظر بگیرند.
راننده از پنجرۀ باز سر بیرون آورد و پرسید: «کی قراره بره بالا؟ بیاد سو
مطالعهی این پارت حدودا ۱۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۱۱ روز پیش تقدیم شما شده است.

بهاره نوربخش | نویسنده رمان
همین. اونا خودشونو کشتن بیان این ور. بعد اینا بدو بدو رفتن اون ور! امان از کنجکاوی!
۱ سال پیشم
1یهو چی شد کاوه اینقدرعاشق پیشه شد،اینکه چند روز تحملش نکرد ببره خونشون
۱ سال پیش
بهاره نوربخش | نویسنده رمان
چی بگم والا
۱ سال پیشSahi
1عالییی بود داستانت خیلی جالب پیش میره و یعالمه مطلب درباره تاریخمون داخلشه واقعا جذابه
۱ سال پیش
بهاره نوربخش | نویسنده رمان
خدا رو شکر که دوستش داشتید
۱ سال پیشنیلوفر آبی
1وای خدای من واقعا نفس گیر بود ای احمقه واقعا با اونا رفتن ممنون خسته نباشید
۱ سال پیش
بهاره نوربخش | نویسنده رمان
ممنون که تا انتها همراه بودید
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...

م
1اینا چرا رفتن اون طرف،اونا خودشون این همه داستان درست کردن بیان این طرف،رمی هم به گنج رسید