نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت نود و هشتم :
سهیل چنگی به موهایش زد. زانوهایش می‌لرزید و نفسش به شماره افتاده بود.
_ بهار من دارم می‌میرم واسه داشتنت...
بغض به گلویش چنگ انداخت. شوکه بود از چیزهایی که شنیده و حتی در تصورش هم نمی‌گنجید.
_ من می‌خواستم خوشبختت کنم... می‌خواستم هرچی رو که خودم تو زندگی نداشتم، کنار تو بسازم... یه خونه‌ی آروم که... چرا موندی کنار اونی که لیاقتتو نداره؟ خودم نوکریتو می‌کنم، تو فقط از اون خونه
لطفا صبر کنید...
شکوه
1بانو جان خیلی دیگه داستان داره شور میشه با این شکنجه ها بهار باید تا الان مرده باشه خیلی تو روحیه آدم اثر بد میزاره حداقل دوتا پارت هدیه بهش اضافه کن شاید بجای خوبشم رسید عادت به نصف خوندن ندارم واگرنه ادامه نمی دادم چه کنم که رمان تو دوست دارمممممم