پارت چهل و یک :
سحر بود. مانده بود که آفتاب از پس کوهها بیرون بیاید. هوای صبح سوز داشت. من، شاهرخ و زنعمو نمازمان را پشت عمو اقامه کردیم. زنعمو میگفت:
- ثواب نماز جماعت، بدرقهی راهتون میشه.
چشمهایش غمگین بودند. حکما خیال نمیکرد نورچشمیاش نیامده راهی طهران شود. دلشورهی عتاب و خشم پدرم را داشت. اما گریه نکرد.
روز قبل چند نیشگون آبدار از بازوی بیفایده گرÙ
لطفا صبر کنید...

سحر
0نصف بیشتر پارت تکراری بود