پارت چهل و یک :


سحر بود. مانده بود که آفتاب از پس کوه‌ها بیرون بیاید. هوای صبح سوز داشت. من، شاهرخ و زنعمو نمازمان را پشت عمو اقامه کردیم. زنعمو می‌گفت:

- ثواب نماز جماعت، بدرقه‌ی راهتون می‌شه.

چشم‌هایش غمگین بودند. حکما خیال نمی‌کرد نورچشمی‌اش نیامده راهی طهران شود. دلشوره‌ی عتاب و خشم پدرم را داشت. اما گریه نکرد.

روز قبل چند نیشگون آبدار از بازوی بی‌فایده گرÙ

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۸ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۸۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • سحر

    0

    نصف بیشتر پارت تکراری بود

    ۱ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️