ماه زخمی به قلم روژان کاردان
پارت صد و نهم :
نورِ صبح بیدعوت، پاشید روی صورتم. ساعت حدود هفت بود. چشمهام رو باز کردم، اما حالم خوب نبود. هنوز خواب و بیداری، وسط یه دنیا سردی بودم.
رفتم سمت شیوا که توی رختخواب هنوز توی عالم خواب و خیال بود. گوشهی پتوش رو کنار زدم و آروم گفتم:
– «شیوا… بلند شو، بریم بیرون.»
شیوا با چشمای نیمهباز پرسید:
– «بیرون؟ این وقت صبح؟ کجا؟»
من شونه بالا انداختم، بدون اینکه جوابش رو بدمØ
مطالعهی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۲۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
موسوی نازنین زهرا
0شروع به بازی
۳ ماه پیشنمیدونم
0فک کنم کم کم دوباره نرم میشن مهو ا پندارو میبخشه
۳ ماه پیشپریسا
0پایان یک عشق وشروع یک بازی
۸ ماه پیشنازنین
0حس میکنم پندار پشیمون میشه ولی دوست دارم آخرش یه چیزی باشه
۹ ماه پیشالناز
0یسسسسسس اینههههه خوردی پندار جوننننن حالا هستشو تف کن 👌 👏 👍
۹ ماه پیش
روژان کاردان | نویسنده رمان
🤣🫠
۹ ماه پیشپرواته
0شروع یک بازی هیجانی
۱۰ ماه پیشراضیه
0پایان رابطه
۱۰ ماه پیشنفس
0شروع یک بازی
۱۰ ماه پیشافسون
0فکر نکنم به این راحتی ها باشه پایان یا حتی شروع
۱۰ ماه پیش.a.
0من که خوشحالم بالاخره این مهوا سر عقل اومد. انشالله که از پندار جدا میشه.
۱۰ ماه پیش
روژان کاردان | نویسنده رمان
🫠🤣بیچاره پندار چرا هیچکس دوستش نداره🥲
۱۰ ماه پیشفاطی
1عجب...عشق و عاشقی هم بازی بود...یه جای کار میلنگه
۱ سال پیشم
2احساس می کنم یه چیزی درست نیست به حرف شیوا هیچ اعتمادی نیست
۱ سال پیشآمنه
3خیلی خوب بود وخیلی خوشحالم که مهوا به خاطره حس عشقی که به پندار داره از حقایق چشم پوشی نکرد و نه بهترین جواب بودن برای اونی که حس عشق رو بازی برای حل مشکلات کرده ممنون که توی این شرایط پارت گذاشتید همه وشما مردم سرزمین من سالم وپایدار بمونیم
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...

زری.
0شروع یک باری