خنا به قلم حنانه بامیری
پارت شانزده :
***
عصر از راه نرسیده، باد تندی شیشه‌های مطب را می‌کوبید. اهالی رودبار، پی گرد دوا از سر کوچه‌ها راه می‌افتادند.
مطب کوچک و دلگیر با دو ردیف صندلی فلزی که جیرجیر و زنگشان با هر بادی صدا می‌داد، بوی ملایم تنتور ید و کف صابون قاطی غبار نم، جان فضا را گرفته بود. کاغذ نسخه‌ها روی میزم تلنبار و روی نیمکت انتهای اتاق پیرمردی نشسته بود؛ چپق‌کشیده با صورتی زخم‌خورده. توی نگاهش چیزی از
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0چه جمله ی سنگین و قشنگی بودجمله ی اخر