پارت صد و سی و هفتم :

هرروز حال یک حرف را نداشتم.
آلرژی داشتم که کسی به کودکم اسم بد بدهد.
کودک من تنها کسم بود، تنها کس دل بی‌کسم بود.
اجازه نمیدادم مثل من تو سری خور به بار بیاید..
_یه بار دیگه... حقشو داری به بچه.. بچه‌ی... از گل پاک‌تر من بد بگو... اونوقت... اونوقت با من طرفی...!
نفس نفس میزدم.
انگار افسون فهمید حالم خوش نیست، چند قلوپ از چایی را به خوردم داد.
رنگ نگاه پرهام عوض شده بود

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۸۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • ندا

    0

    وای یعنی هامون باهاش چه رفتاری میکنه 😍 خیلی ذوق دارم پارت بعدیش رو بخونم

    ۳ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️