پارت دوازده :


***
سحرگاه بود و میدان شهر در مهی پنهان. بوی نمِ جنگل هیرکانی داشت و سرمای شب‌نشسته هنوز بر تن خیابان و زنگار تابلوهای کهنه سنگینی می‌کرد. نور سفیدرنگ و لرزان سحر مثل ورق نقره روی سقف بازار افتاده بود و عطر زیتون و خاک بیداری می‌پراکند بین مردان ماهیگیر و پیرزنانی که چشمشان راوی هزار قصۀ نانوشته که در خطوط صورتشان پنهان بود.
میان جمعیت ایستاده بودم؛ با همان کت پشمی پدرم که بÙ

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۵۱۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • عین اله

    0

    بابا بی خیال چقدر سوال،میکنی

    ۱ سال پیش
  • حنانه بامیری | نویسنده رمان

    ؟؟

    ۱ سال پیش
  • محیا

    0

    پس داستان مال آخرین سال پهلویه. این پارت خیلی سمبولیک و قشنگ بود. خسته نباشید.

    ۱ سال پیش
  • حنانه بامیری | نویسنده رمان

    ممنون از شما که همراه قصه اید

    ۱ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️