خنا به قلم حنانه بامیری
پارت سیزده :
***
هنوز هوای سحر به تار و پود تنم خزیده بود که کلید آهنی شفاخانه را پیچاندم و پا گذاشتم در فضای روشن اما خاموشش. پنجره‌ها نیمه‌باز بود؛ مه لابه‌لای میله‌ها نشسته بود؛ پردۀ آهاری گاهی می‌جنبید و بوی زمین سبز رودبار با عطر الکل و نفتالین مخلوط شده بود.
روپوش سفید را سرانجام بر تن نشاندم. همان روپوشی که شمشاد آرزوی نشستنش بر تنم را همراه با جوانی‌اش به خاک سپرده بود. هنوز بوی سدر
لطفا صبر کنید...
Sky
0حس میکنم در آینده بین دامون و کوهیار اختلاف بیوفته