نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت هشتاد و پنجم :
بهار ناراضی از این که گردش دو نفره‌شان به این کافه‌ی عجیب ختم شده بود، دنبال سروش بالا رفت. هر پله که بالاتر می‌رفتند، همان اندک نور خیابان هم کم‌سوتر می‌شد و فضا تاریک‌تر. از همان راه‌پله هم بوی تند سیگار که با بوهای عجیب دیگری مخلوط شده بود به مشام می‌رسید و بهار در عمرش آن‌ها را استشمام نکرده و نمی‌توانست منشا آن را تشخیص دهد. بینی‌اش را چین و داد و دست سروش را گرفت تا در میان تار
لطفا صبر کنید...
