بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و پنجاه و هشتم :
مقابل پیشخوان ایستاد و کله کشید. اول صبحی کسی نبود. شاید هم داشتند صبحانه میخوردند. اسم هیچکدانشام را هم نمیدانست. با کلید اتاق روی سکوی سنگینی زد:
-آقا، خانم!!!
جوانکِ ایرانی از اتاق پشتی پیشخوان یا به قولی پستو بیرون آمد. دهانش داشت میجنبید. فهمید صبحانه میخورند:
-کاری داشتی؟
-سلام، صبحبهخیر!
پسرک جلو آمد:
-بفرما.
-اسمتون چیه ما بدونیم؟
-به همسرت
لطفا صبر کنید...
