بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و پنجاه و یک :
احساس کرد صدای به هم خوردن در را شنید. سرش را بلند کرد. نور خورشید به چشمش زد. اما اشعه‌اش آنقدر توی چشمانش زُل نبود که کلافه‌اش کند. همین که پشت به نور کرد، دوباره خوابش برد. آنقدر عمیق که وقتی چشم باز کرد و ساعت گوشی را نگاه انداخت، نتوانست باور کند ۲ عصر است! هوای مه‌گرفته‌ی عصر کرختش کرد. از هوای گرفته خوشش نمی‌آمد. روی تخت که نشست و روتختی کنار رفت، سرما به بازوها و تنش زد. روتختی را
لطفا صبر کنید...
فخری
1خسته نباشی الهه جان قلمت مانا عزیزم❤❤🌹🌹