بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و پنجاه و دوم :
لقمه‌ای توی دهان گذاشت و گفت:
-اینقد بهشون سفارش کردم تماس نگیرن، بیرون بودم زنگ زدن. معلوم بود خیلی دلواپس بودن.
-اِ. چی گفتن؟
-حرف خاصی نبود. سراغ تو رو گرفتن، وقتی گفتم پیشت نیستم همون حرفا و نصیحتای قبل‌و تکرار کردن. که نتونستید بمونید زود بیایید.
سری تکان داد اما چیزی نگفت. انتظار داشت بگوید: "چه حیف نتونستم باهاشون حرف بزنم." اما شیدانه همیشه راحت از کنار مسائل می‌گذش
لطفا صبر کنید...
