فیل و فنجان به قلم رویا یزدانپور
پارت شصت و پنجم :
با احساس نفس هایش بر روی انگشتانم تنم به آتش کشیده شد. خودم را لعنت کردم برای این کارم اما از طرفی، لذتی وصف ناشدنی تمام تنم را بر گرفته بود که لبخند از روی لبانم جدا نمیشد. اما پس از خوردن لقمه اش هم نگفت که چشمانم را باز کنم. با خنده پرسیدم.
ـ هنوزم لقمه رو نخوردی؟
ـ نخیر.
خندیدم و دستم را زیر چانه گذاشته و همانطور با چشمان بسته صورتم را سمتش گرفتم.
ـ اونوقت چرا؟
ـ فعلاً
لطفا صبر کنید...
زینب
1چقد عشقولانه🙂🚶 ♀️