چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت صد و شصت و یک :
***
صبح تازهدم شیراز بود؛ هر کوچه بهار و هر خیابان لبخند بود؛ شیشهها از مه شبانه پاک شده و نفس تازه در هوای نیمهگرم بهاری دویده بود.
دانشکدۀ پزشکی میدرخشید. سایۀ هیچ ابری نبود اِلا سایههای نقرهای ماسکها بر صورتهای خسته که حالا با برق شوق، زیر چتر حضور جمع شده بودند. دلشان از بس تصویر دوبعدی دیده بود، برای لمس آفتاب هیجان داشت.
ساحل هنوز لبخندش مختصر بود؛ حتی موقعی
مطالعهی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۶۱ روز پیش تقدیم شما شده است.

حنانه بامیری | نویسنده رمان
بله واقعا روزای سخت و تلخی بود
۱ سال پیشA-a
1ممنون زیبا بود موفق باشد👏👏👏💐
۱ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
ممنون از شما که همراه قصه اید
۱ سال پیشاکرم بانو
0چه خوب که ساحل به زندگی برگشت..
۱ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
بالاخره روی خوش زندگی رو دید
۱ سال پیشآسمان
0ممنونم از اینکه آرامش و ب ساحل برگردوندید
۱ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
ممنون از شما که همراه داستانید
۱ سال پیشمحیا
1این پارت خیلی حس خوبی داشت. کاملاً حس و حال کلاسا بعد از کرونا رو میشد درک کرد. هرچی اول قصه با تلخی های دوران کرونا شروع شد. این قسمت پر از حس خوب بود.
۱ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
ممنون از نگاهتون عزیزم
۱ سال پیشترنم
1واقعا خوشحالم ساحل روی خوش زندگی رو میبینه
۱ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
😍😍
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...

اهو
0عالی بود👏👏👏 واقعا اون روزها خیلی زیاد سخته بود ..برای اونای که خانواده هاشون رو از دست دادن ..🖤🖤🖤