حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و شصت :
دقایقی بعد صدای رادمهر آرام و رعب آور بود: فقط یه جور می تونستم دل داغ دیده م رو خنک کنم. یه خواهر داشت. باید همون بلایی رو سرش می آوردم که سر خواهرم آورده بود.
هق هق وصال از شدت افتاد. رادمهر سر به جانب چشمان گشاد و خیس و حیرانش گرداند: چیه؟ چرا این طور نگاهم می کنی؟! خیلی پستم؟ بگو که حالت از من به هم می خوره؟
وصال مات و مبهوت سر به نفی تکان داد: تو... تو نمی تونی... همچین کاری کرده باشی!
لطفا صبر کنید...
