حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و شصت و یک :
کودک متکدی همراه شان با انگشت اشاره جایی میان کاج های سبز و سر به فلک کشیدۀ بوستان را نشان داد: اوناهاش. افتخار اونه.
رادمهر قدردان و ملایم به شانۀ پسرک کوبید: ممنون.
پسرک دست به لاله گوشش کشید: نیم ساعت از کار افتادم. صاحب کارم بدونه گوشمو می ذاره کف دستم.
رادمهر یک تراول پنجاهی کف دستش گذاشت. پسرک آن را در جیب شلوار رنگ و رو رفته اش چپاند: دمت گرم. کاری باری؟
رادمهر لبخند ز
لطفا صبر کنید...
