حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و پنجاه و نهم :
پشت دستش سرد بود و صدای ضعیف زمزمه ای پلک هایش را سخت گشود. نور مهتابی قدرت بازماندن پلک هایش را ربود. نوک زبان به لب خشکیده اش کشید و رایحه ای خوش، شش هایش را پر کرد. خسته و ناتوان چشم باز کرد. این بار جای مهتابی و روشنایی زننده اش، تصویر چشمان
زیبا و سرخ وصال و لبخند مهربانش پیش نگاه خسته اش نقش بست.
_ خدا رو شکر به هوش اومدی.
ذهن خوابیده اش بیدار شد. همه چیز را به خاطر آورد. خوش بØ

لطفا صبر کنید...

م.ر
0ای وای رها بیچاره😢😢