بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و چهل و ششم :
-جونم به این خاله.
نگفت عوضش مادرت برایم روضهی صبوری فاطمه را طور دیگری خواند. "پووف"ی کرد و به مبل چسبید. پایین پای امیرطاها نشست. افول شیدانه را اصلا دوست نداشت. او را همیشه بر فراز آسمانِ دلش میخواست. نمیفهمید چرا آنقدر عاشق رفتن است که پیش پایش شکسته. قبل از آنکه بلندش کند، دست امیرطاها را گرفت و گفت:
-دلتو مطمئن کن من همیشه همراهتم طاها.
روی پیشانیاش زد:
-مگه من بهت

لطفا صبر کنید...

فخری
0ممنون از رمان خوبت الهه جان خسته نباشی قلمت مانا ❤❤🌹🌹