بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و چهل و هفتم :
فصل۱۷
چمدان‌ها را از روی ریل برداشت و زمین گذاشت. نگاهی به دور و برش انداخت. فضا کاملا متفاوت با فرودگاه ایران بود. جوانی را در آغوش یک زن محجبه دید و یاد خداحافظی با مادرش افتاد. بغض مانند میوه‌ای نارس ته گلویش چسبید و کف دستش با زنجیری که مادر بهش فشرد، سوخت. آب دهانش را به تلخی فرو داد و سمت شیدانه برگشت. سنتورش جلوی پایش بود و داشت با کلاهی که روی سر گذاشته بود ور می‌رفت. ب
لطفا صبر کنید...
