بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و سی و نهم :
صدای هیاهو که بالا رفت و ترانه‌ای عاشقانه توی سالن پیچید، حال امیرطاها مستانه‌تر شد. او همیشه احساسی‌تر از شیدانه بود. در آن لباس سفید شبیه فرشته دیدش و دستانش را دور کمر او حلقه کرد. نوع فرار کردن شیدانه پشت‌چشم آمدن‌های ریز برایش بود و او بی‌رنگ لبخند می‌زد:
-نمی‌خوای بزنی؟ لااقل حرف بزن.
-حرف زدن فایده نداره. تو سکوت بمونیم بهتره.
بالاخره توانست سکوتش را بشکند. د
لطفا صبر کنید...
میم
1مثلا میگه تسلیم شده ولی با سکوتش بدترین مبارزه رو کرده وطاها رو تسلیم کرد بالاخره مثل همیشه