بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و بیست و هشتم :
از بیمارستان که بیرون آمدند، هُرم گرما به صورت‌شان زد. چهره‌اش جمع شد و غر زد:
-زنه همینجور گذاشت رفت. انگار نه انگار آدم بیرون وایساده.
فهمید منظورش چیست. نیم نگاهی به شیدانه انداخت و گفت:
-هول بچه‌اشو داشت بیچاره. خودشم بغل دخترش نخوابونن شانس آورده.
حق را به امیرطاها داد. مادر دخترک بدجور رنگ و رویش را باخته بود. چیزی اضافه نکرد. اما نتوانست زیاد بی‌تفاوت بماند:
لطفا صبر کنید...
