پارت صد و یازده :
لرزش سرسرا با اتمام آهنگ متوقف شد، اما لرزش وجود من نه. کلمات آیریس، نهیب‌های آهنگ، رقص وهم‌آلود، همه و همه در تار و پودم ریشه دوانده بودند. احساس می‌کردم پوسته ای بودم که روحی در آن نمی‌تپید، تنها صدای ضربان قلب آیریس را می‌شنیدم، سمفونی مرگ و زندگی در وجودش در حال نواخته شدن بود.
آیریس دستانش را دور کمرم حلقه کرد و آن را فشرد. برخلاف سرمای لمسش، گرمایی سوزان از وجودش ساطع می‌شد،
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۵۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
Forest
1یومورگاند... چه صفت قشنگ و خلاقانه ای برای اکواس! خیلی توصیفاتت قشنگن!
۱ سال پیشselena
1سپس، انگشتش را به ارامی بر بروی گونه ام کشید.و سپس...خون. وااایییی این تیکه ی اخر جمله باعث میشه سرمو بزنم تو دیوارر بنده خدا اکواا😐
۱ سال پیشمیدوری
2شخصیت مرد بقیه ی رمانا: وای عشقم گریه نکن بمیرم برات گریییههه نکنننن... ایریس: گریه کن، اکوا. گریه کن. حالا بذار فرشته ها برای تو گریه کنن. تو لایق این اشکی... 🛐🛐
۱ سال پیشSeren
1وای بس... وای بسسس کالی رسما میخوای مارو به کشتن بدی... قشنگ دردشو حس کردم... هرلحظش آدمو کنجکاو تر میکنه چه میکنی تو کالییییی
۲ سال پیشGhost
1خیلی خیلی عجیب و ترسناک بود این قسمت، واقعا دلم برای اکوا سوخت
۲ سال پیشGhost
1پشمام، از اون اول به حسی بهم میگفت قراره به اتفاق خبلی عجیب و غریب بیفته اما انتظار اینو نداشتم، بی نظیر بود اینکه صحنه های گذشته اکوا جلو چشمس اومد، واقعا بنظرم بهترین چیزی بود که میتونست اینجا اتفاق بیفته و عمق نا امیدی رو بهش بده، و بعدش که خون از چشماش اومد... حرفی نمیمونه
۲ سال پیشپری
2😶پشمام زبونم بسته شد...
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...
ترنم
1دلم برا آکوا کبابه..دردشو حس کردم💔چقد ترسناک و عجیب،انتظارشو نداشتم اصلا