چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت صد و سیزده :
***
پنجرۀ لکگرفته کافه شهر بهنظر غمیگنتر از همیشه میآمد؛ آفتاب رفته بود؛ اما حالا داغی هوا بیشتر توی پوست و استخوان نفوذ میکرد. کسری خودش را سفتتر توی تیشرت خاکی مشکی کشید. انگار همین پارچۀ نمدار قرار بود سپرش باشد مقابل همۀ اضطرابی که اینقدر نزدیک آمده بود.
ساحل چند دقیقه بود که آمده و نشسته بود روبهرویش؛ ساکت و صبور اما نگاهش پر از سؤال بود. دستهایش را از هم باز
مطالعهی این پارت حدودا ۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۷۱ روز پیش تقدیم شما شده است.

حنانه بامیری | نویسنده رمان
بله دقیقاً
۱ سال پیشآسمان
0چ جسارتی آفرین کسری 👏👏
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
😍
۲ سال پیشاکرم بانو
0نمیشه نکیسا تو زررد از اب در بیاد ساحل عاشق کسری شه؟😁
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
ممکنه 🤭
۲ سال پیشفاطی
0بعداز یک روز پراز تنش و یه پرونده با مجهولات و معادلات حل نشدنی نشستن روبروی پنجره با نسیم ملایم و خواندن یه همچین پارتِ بدون استرس و هیجان..آرام مانند یک رود زیبا در عمق قلبم میرود..👏👏
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
بسیار عالی
۲ سال پیشفاطی
0عشق..پرونده ای که عشق در آن کم بود...و در گوشه ای دونفر شیدای هم میشوند و این راه ناتمام را به پایان میرسانند.
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
😍😍
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

...
0حالا اگ کسری می میرد سایه زنده بود امکان نداشت ب فکر این چیزا بیوفته همین تفاوت بین زن و مرد:)🤌