نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت بیست :
با توقف آسانسور، ناله‌هایش را خفه کرد و سلانه سلانه از ساختمان بیرون رفت. هنوز چند قدمی بیشتر نرفته بود که با صدای بوقی از پشت سر، خودش را کمی کنار کشید و غرغرکنان، درحالی که با دست به خیابان اشاره می‌کرد، گفت:
_ بیا برو دیگه! این همه راه! هی بوق بوق! باید یابو سوار شی جای ماشین!
با رسیدن ماشین به کنارش و دیدن شیشه‌ی پایین آمده‌ی سمت شاگرد، زبان در دهانش خشک شد و با ترس و پشیمانی، ب
لطفا صبر کنید...
حنانه
0این که رمانه ولی تو واقعیت تو همچین شرایطی اگرمیتونین واقعا از اون محیط بیایین بیرون