نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت نهم :
بچه که بود، مادرش هر روز موهای بلندش را می‌بافت، ربان صورتی خوش‌رنگی به انتهای آن می‌بست و در نهایت کمی دم بافته شده‌ی آن را پایین می‌کشید و با صدایی شبیه به بوسه‌ای روی هوا، دخترکش را ناز می‌داد. او هم به عادت همان موقع‌ها، انتهای ربان بسته‌ی موهای مادرش را به طرف پایین ک با احترام، به اطلاع شما می‌رسانیم که این رمان به پایان رسیده است و بنا به درخواست نویسنده، به منظور چاپ یا ویرایش، از دسترس خارج شده است و دیگر امکان مطالعه ی آن وجود ندارد
لطفا صبر کنید...
نفس
0مادر و پدر ستون خونه هستند وقتی یکی از آنها مریض باشند آدم نه زنده هست نه مرده خیلی سخته