بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و نهم :
تا به شهریار برسند، هنوز نای تنش برنگشته بود. از این جهت صحبت خاصی بین او و باشو رد و بدل نشد. بیشتر مکالمه‌شان، حرف‌های حاشیه‌ای بود. باشو به حرفش نمی‌کشید تا زَهر دادگاه از تنش بیرون برود.
سر خیابانِ منتهی به کوچه‌ی باشو که پیاده شدند، پیرمرد دستی به ساعت مچیِ قدیمی‌اش کشید و نگاهش کرد:
-باز خوابید! معلوم نیس چشه. تو کار این ساعت موندم.
نگاهی به ساعت نبضی و گرانقیمت باشو ان
لطفا صبر کنید...
