بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و ده :
پاهایش سُست شد و سمت سالن زمان برگشت. در را به عقب هُل داد و وارد شد. با دیدن سالن، چشمانش گِرد شد. اغلب ساعت‌های اصیل و عتیقه سر جایشان نبودند. سرش با شتاب سمت راست چرخید. آنجا هم همین وضع را داشت. سمت چپش دو ساعتِ نسبتا جدید توی ذوقش زد. پشت سرش نیز چندین ساعت کوچک و بزرگ که ارزش چندانی نداشت، روی دیوار بهش دهن‌کجی می‌کردند و پاندول می‌تکاندند. ته سالن نیز میزِ قهوه‌ای بزرگِ باشو ا
لطفا صبر کنید...
