بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و هشتم :
رفتن یکباره‌ی شیدانه حتی بهش فرصت نداد جوابش را بگوید. ایستاد و تماشایش کرد تا به جمع خانواده‌اش رسید. از راه رفتن آن زن جوان خوشش آمد. اگر وکالت می‌خواند می‌توانست حسابی موفق باشد با جسارتی که داشت. رسید به جایی که همه‌شان هنوز دور امیرطاها بودند:
-چی بهش می‌گفتی؟
کنار باشو ایستاد و به امیرطاها نگاه کرد. معلوم بود همه‌ی حواسش به او و نامدار بوده است:
-هر چی لازم بود.
-ما
لطفا صبر کنید...
