پارت هفتاد :
به پنجره خیره شدم. آسمان خاکستری بود. درست مثل قلبم. باران نم‌نم می‌بارید. قطره‌ها روی شیشه سر می‌خوردند، درست مثل اشک‌هایی که نمی‌توانستم بریزم.
دلم می‌خواست فریاد بزنم، گریه کنم، خودم را خالی کنم. اما نمی‌توانستم. انگار تمام احساساتم خشک شده بودند. فقط یک حفره‌ی خالی در وجودم حس می‌کردم. حفره‌ای به اندازه‌ی آبیگور.
دوباره به یادش افتادم. تصویرش، بی‌جان و خونین، روی پله
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۹۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
رها شده
0آنقدر قشنگ حوادث رو توصیف میکنی که با جون و دل همه رو احساس میکنم تو یه شاهکاری دخترر
۶ ماه پیشسارا
0انگار تازه میره کنار ایریس موفق باشی 💚
۶ ماه پیش
کالیستو آکوامارین | نویسنده رمان
😄😄💋
۶ ماه پیشترنم
0بالاخرهههههههه آیریس جونم اومد..کالی اینجوریم که تو هر پارت شوکه میشم داستان عالی پیش میرهههه
۹ ماه پیشصدف
1واایی بالاخرههه پارت جدیددددددد خیلی عالیه واقعا اکوااااا همیمجوری ادامه بدی ایثریس یه ناول معروف میشه مطمئنم
۲ سال پیشنیلو
1خسته نباشی، لحظه ای که اکوا توی وان بود و احساسات اونو میگفتی واقعا تن و بدنم لرزید! خیلی قوی احساساتو منتقل میکنی
۲ سال پیشمهلا
1واقعا کیف کردم اکوا گل کاشتی،کنجکاوم بدونم چه اتفاقی میفته
۲ سال پیشAmir
2چه وایب عجیبی
۲ سال پیشبوسه
1ها الان چی شددددددد
۲ سال پیشپری
2بالاخره پارت جدید
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...
پانیسا
0آخیش بالأخره آیریس جون اومد اما مگه هوش مصنوعی هاهم کمک میخوان؟