پارت بیست و هشتم :
باد، باران را به صورت تازیانه‌ای می‌کوبید به تنم.
فانک، انگار دیگر نمی‌توانست معنایِ رهایی و آرامش باشد. شاید فقط تنها نویزی بود در پس صدایِ وحشتناک ضربان قلبم.
هر نفس، سمفونی دردناکی از خفگی و وحشت بود. پشت‌سرم بود ، نزدیک و نزدیک‌تر. خیابان خلوت، با آن رعد و برق ها، مثلِ قتلِ‌گاه من بود.
نور قرمز چراغ های آن ماشین به تن رنجیده و فراری ام چشم دوخته بود و راهی ام می‌کرد.
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۶۰۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
زن ایریس
0میتونم واسه آکوا بمیرم
۷ ماه پیشرها
0زیادی قشنگه این رمان هیچ عیبی انگار نداره
۸ ماه پیشترنم
0توصیفاتت عمیق و جذاب بودن حین خوندن احساس می کردم تو ی دنیای دیگ هستم
۹ ماه پیشفنِ بلک پیشی
1همزمان با اینکه خیلی مفهومی و گیج کنندس خیلی از جاهاشو میفهمم و انقدر توصیف های خوبی داره و واقعی بنظر میاد که احساس میکنم کالی ام و دارم این اتفاق هارو تجربه میکنم...
۱۰ ماه پیشفن بلک پیشی
1قبل از خوندن ایثریس فکر میکردم هکائو بهترین رمان و نیدهاگ رنج کشیده ترین شخصیته رمانه..
۱۰ ماه پیشفنِ بلک پیشی
1چقدر کالیِ توی رمان شبیه به منه،زندگیش،خونوادش،سختی هاش،افکارش،عابی...پر رمز و راز ترین رنگ..
۱۰ ماه پیشسحر
0نوشتنت جوریه که تمام احساسات داخل متن رو کاملا متوجه میشم و درک میکنم . انگاری که در حال تماشای فیلم هستم که انقدر کامل داره احساسات منتقل میشه
۱۰ ماه پیش
کالیستو آکوامارین | نویسنده رمان
رفتن و گریه کردن از ذوق* ممممنوووونم
۱۰ ماه پیشسحر
0عزیزممم 🥰🫂💕💜
۱۰ ماه پیشdina
0چه هیجانی داشت این پارت
۱۲ ماه پیشفاطی
0درونم غوغایی برپا شده همه چیز با دو گوی سبز برهم میریزد..تمام نویزها وسلولهای تنم در نوسانن ومن نمیدانم که میتوانم دوام بیاورم
۱ سال پیشالسا
0خیلی قشنگ توصیف شده بود👌✨💙
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...
فریماه
0به نظرم وقتی ادما تو افکارشون گمن و متوجه اینکه کجا میرن نمیشن جایی میرن که شاید اندکی امید یا احساس امنیت پیدا کنن من خودم یه نیمکت هست خیلی وقتا میرم اونجا میشینم