حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و چهل و سوم :
_ الان دیگه همه متوجۀ غیبت مون شدن.
_ الان؟! همون یه ربع اول، صغیر و کبیر فهمیدن نیستیم.
_ برگردیم جمشید حسابی توبیخ مون می کنه.
_ من می گم تقصیر تو بود و خلاص.
_ اِااااا! حامی!
_ جووووون!
ساناز خنده اش را بلعید: چرا من؟!
_ تو گفتی سرم ترکید از حجم سر و صدا.
_ حالا من یه غری زدم. نگفتم از وسط جشن بِکنیم، بزنیم به دل جاده! تو از پیشنهاد یه دور کوچیک تو شهر، رسیدی به جاده Ú

لطفا صبر کنید...

م.ر
0عشق شون چه قشنگه🤗🤗🤗